Ik deed dagen niks

Ik deed dagen niks. 

Ik heb maandenlang naar stille bewegende beelden gekeken. 

Ik heb uren stiltes geprobeerd te vullen.

Ik heb gedaan alsof. 

Ik… Dat is het. 

Ik heb in de wacht gestaan. Ty-fus lang in de wacht gestaan, met de meest verschrikkelijke wachtmuziek op de achtergrond.

En ik maar wachten. Wachten. Wachtend op mezelf. Of ik mezelf nou een keertje op kwam halen. En ik kwam maar niet. En ik kwam maar niet. 

Ik denk dat ik verlatingsangst heb voor mezelf. Ik ben bang dat ik mezelf weer eens verlaat en dat ik deze keer nooit meer terugkom. Daar ben ik bang voor. 

Of nee, niet eens voor dat ik niet meer terugkom, maar dat ik mezelf kwijtraak. Niet meer weet waar ik mezelf op moet halen. We hadden toch afgesproken bij het straatnaambord met de naam waar we altijd om moeten lachen? En dat ze daar dan niet is. 

En dat ik haar ook niet vind bij haar lievelingseten en ook niet bij haar fijnste plek om koffie te drinken en ook niet in Bali, daar had ik haar ooit eens teruggevonden. En ook niet op oude foto’s van haarzelf. Ook niet in de ogen van haar oma. Ook niet bij de duifjes in de tuin en ook niet op haar favoriete plekje in het huis en niet in het boek wat ze ooit inspirerend vond. Ook niet bij mama op de bank en ook niet bij papa en ook niet bij haar eerste liefde en ook niet bij de laatste. Niet bij het liedje dat ze zo mooi vind en ook niet bij het liedje waar ze vroeger blij van werd, ook niet bij het liedje die ze vorige maand ontdekte en spontaan van moest huilen. Ook niet bij haar comfort film en ook niet in de zachte trui die ze aandoet zodra het koud is buiten. Ook niet in haar letters op papier. Niet in haar tekeningen. In haar rommel. Niet in haar bed. Niet op haar schilderijen. Niet bij haar vrienden. Niet in haar lijf. Niet in haar gedachten. Haar hart. Haar ogen. Haar ziel. Als ik haar nergens meer kan vinden, nergens, nergens. 

Daar ben ik bang voor. 

Soms vergeet ik dat alle versies van mezelf nog steeds in mij bestaan en dat ze in mij hebben bestaan. Dat dat niet andere personen zijn die zijn overleden. Zo voelt het soms, alsof ze los van me staan. Alsof het verre herinneringen aan andere meisjes zijn. Meisjes die ik niet ben. Niet meer ben. Alsof het personages zijn uit een serie die ik ooit heb gekeken. Niet als deel van mij. Maar ze zitten allemaal nog ergens, want ooit hebben ze in mij geleefd, in dit lichaam die nu de 21 jarige ik ben. 

Ik weet niet waarom het me zo emotioneel maakt om te bedenken dat 21 jarige ik ook baby ik is. En dat baby ik ook pasgeborene ik is. En dat pasgeborene ik ook 11 jarige, zelfverzekerde ik is. En dat 11 jarige, zelfverzekerde ik ook verliefde ik is. Dat verliefde ik ook onzekere ik is, ook alleene ik is, destructieve ik is, verdrietige ik, uitbundig lachende ik, dronken ik, dansende ik, huilende ik, zelf de was doen ik, betrapte ik, blije ik, zelfstandige ik, ongestelde ik, mooie ik, 14 jarige wietrokende ik, pony ik, blond ik, witblond ik, rood ik, duifje ik, oma ik, oma ik, papa ik, mama ik, broers ik, hond ik, zingende ik, ik ga actrice worden ik, ik ben de beste ik, ik haat mezelf ik, ik zak door de grond ik, ik kan niet meer ik, ik kan niet meer stoppen ik, ik weet het precies ik, ik snap niks meer van het leven ik, ik voel niks meer ik, ik voel alles ik, ik lach door de pijn ik, ik heb pijn van het lachen ik, ik kan helemaal niks ik, dansend in de tuin van oma ik, naakt rennend peuterlichaam op het strand ik, onbeschaamde ik, boze ik, extatische ik, in de metro van centraal naar Nieuwmarkt ik, lopend door mijn basisschool ik, op de fiets naar de middelbare school ik, ik wil naar bed met jou ik, ik slaap elke avond bij mijn ouders in bed ik, want ik ben bang ik, en ik kan niet slapen ik, dus ik kruip tussen jullie in ik, want het voelt hier zo veilig ik, mag ik voor altijd blijven ik, ooit zat ik in jouw buik ik, daar wil ik naar terug ik, ik vind het eng om te leven ik, jouw hartslag maakt het beter ik.

Dat ‘ik weet precies wie ik ben ik’ ook ‘ik heb geen idee wie ik ben ik’ is. 

En dat ze elkaar allebei zullen vergeten. 

Dat ze elkaar zullen afwisselen.

Dat ze ook ooit 84 jarige ik is. 52 jarige ik. 30. 22. 77. 78. 

Dat ze ook ooit dode ik is. Wie weet wel geest ik. Stofdeeltje ik. Sterrenstof ik. Vallend blad in de herfst ik. Duif ik. Rimpel in de hand van een opa ik. Windvlaag ik. Boom waarvan een boek is gemaakt ik. Zonnestraal ik. Maanlicht ik. Of gewoon niks ik. 

(plat) 

Ravigottesaus erbij?

Stilte

Mevrouw, wilt u ravigottesaus of remoulade erbij?

Stilte

Mevrouw, er staat een lange rij, wilt u ravigottesaus of-

* kreunt uit vermoeidheid * 

Sorry, * doet de kreun na * hebben we niet op het menu staan.

(Ze houdt 2 plastic bakjes voor zich met witte saus erin.)

Wat wil je?

Wat wil jij?

Hoe bedoel je wat wil ik?

Zoals ik het zeg. Wat wil jij.

Qua saus?

* Knikt *

Ik vind ravigottesaus le-

Ravigottesaus it is.

(Met stomheid geslagen)

Oke.

(Samen)

Verder nog iets?

Ik verder nog iets?

Jij verder nog iets.

Qua…-

Qua, ja.

Ik werk hier.

Dat zie ik. 

Ik hoef verder niets.

Oke. Verder niets.